3 Yaşında Kanseri Yendi Ama Okul Zorbalığına Dayanamadı

· 23 Nisan, 2017
Bethany’nin durumu, okul zorbalığının kanserden daha zorlu olduğunu gözler önüne seriyor. Okul zorbalığının köküne inerek bu sorunu çözmemiz gerekiyor.

Bir anne babanın en büyük korkusu çocuklarının kansere yakalanmasıdır. Ölüm korkusunun yanında tedaviler, yan etkileri, devam ya da tekrarlar gibi her şey bir anne babanın korkulu rüyasıdır.

Her şeye rağmen, ne kadar zorlu bir süreç olsa da her gün daha da fazla çocuk kanserle başa çıkabildiğini kanıtlamaktadır.

Ancak Bethany’nin başına gelenler gibi bazı durumlar var ki, çocukları mahvetmektedir.

Yıllarca okul zorbalığına maruz kalan 11 yaşındaki Bethany intihar etti. Zorbalar, saldırmak için onlardan farklı biri arayışındaydılar ve görünüşe göre Bethany onlar için harika bir hedefti.

3 yaşında kanseri yenmesinin sonucu olarak Bethany’nin ağzı yamuktu.

Bu durum bazı sınıf arkadaşlarının onunla acımasızca dalga geçmesi için yeterli bir sepeti.

Bethany dayanabildiği kadar bu duruma dayandı. Ailesine ve okul idaresine gördüğü zorbalıktan bahsetti ancak okulun ve ailesinin bütün çabalarına rağmen hiçbir şey değişmedi. Ardından intihar etmeye karar verdi.

Bethany ve arkadaşı durumu posterlerle anlattı

Ciddi bir hastalıktan bu kadar küçük bir yaşta kurtulmak bazı izler bırakır.

Eğer kanser hastasıysanız, her gün ve her saniye ölüme karşı verilen bir savaştır ve ilk öğrendiğiniz şey hayata tutunmanız gerektiğidir. Bu süreçte sizin destekleyen insanlar varsa her şey daha kolaydır.

Bu yüzden, Bethany diğer çocukların zorbalıklarına dayanamayıp kendine bir yoldaş aradı ve bu kişi de en yakın arkadaşıydı. Üzerlerine “zorba değil arkadaşlar” posterleri iliştirdiler böylece okul idaresi bu durumdan ilk ve son kez haberdar oldu.

Durum bu kadar aşikar olunca, problemin varlığını inkar edemediler. Verdikleri cevap ise açıktı: Bir şey yapamıyoruz.

Bu davranış, Bethany’nin ailesi için damlayı taşıran son damlaydı. Problemin farkında olan anne baba, okul yetkililerinin kızlarına göz kulak olabilecekleri umuduyla okulla iletişme geçtiler.

Maalesef bu da yeterli değildi. Okul yönetimi, Bethany ve arkadaşının protestosundan bir gün önce durumun farkına vardıklarını ancak nasıl başa çıkacaklarını bilemediklerini ifade etti.

Okul zorbalarının Bethany’i bu kadar etkilediğini tahmin edemediler.

Şikayetlerinin gözardı edilmesinin ardından, Bethany eve döndüğünde muhtemelen çoktan kararını vermişti. Üvey babasının bir silahı olduğunu biliyordu ve onu hayatına son vermek için kullandı.

Okul zorbalığı, ameliyattan, kemo ve radyoterapiden hatta bir beyin tümörüyle verilen savaşta yamuk bir gülümsemeyle galip çıkmaktan daha zordu.

Arkadaşlarının hedefi olmanın şaşkınlığı, okulun onu sürüklediği yalnızlık ve zorbaların zorbalıklarına devam ettiği koca bir sistemin başarısızlığı Bethany’nin gözlerindeki ışığın sönmesine sebep oldu.

Gittikçe artan bir problem: Okul Zorbalığı

İspanya merkezli sivil toplum örgütü Save the Children’ın istatistiklerine göre çocukların %9.3 ‘ü bu problemden müzdarip olduğunu, %6.9’u ise sanal zorbalığın kurbanı olduğunu söylüyor.

Bu veriler, neler olup bittiğini merak etmemize neden oluyor.

Çocukların ve gençlerin yıllar öncesine kadar hayal edemediğimiz bir şekilde bilgi erişimine sahip olduğu bir dünyada, normal olmadıkları gerekçesiyle okul zorbalığına maruz kalan çocukların sayısının aynı kalması şaşırtıcı bir durum.

Öğretmenler, bürokratik zorunlulukların arttığı büyük sınıflarda ve ailelerin çok fazla şey talep ettiği ancak kendilerinin hiçbir şey yapmadığı bir çevrede eğitimin çok zor olduğunu söylüyor.

Öğretmenlerin çalışma şartları ve saatleri, bazı değerlere zemin oluşturmak için neredeyse imkansız. Ayrıca öğretmenler bunun onların görevi olmadığını ve böyle bir şanslarının da olmadığını düşünüyor.

Belki de, zorbalık yapanları dinleyerek bu fenomeni ortadan kaldırmanın zamanı gelmiştir.

Bir başkasına zorbalık yapan 10 yaşındaki bir çocuğun aklından neler geçiyor? Başkalarını ezmek neden onları güçlü hissettiriyor? İçlerindeki öfke ve agresiflik nereden geliyor?

Bir sorunu çözmek için kaynağına inmek gerekir.

Eğer bu duruma daha fazla dikkat gösterirsek ve okulun ve ailelerin kendi rollerini katabilecekleri bir sistem oluşturabilirsek, kanserden daha tehlikeli olabilen okul zorbalığını ortadan kaldırabilecek kapsamlı bir plan ortaya çıkarabiliriz.